HOE HERKEN JE EEN NARCIST.........???

 Bron:  Narcisme van familielid.web-log

_________________________________________________________

Houd je financieel overzicht.

_________________________________________________________

Osteoporose & Artrose.

Wat is osteoporose?

Osteoporose(in de volksmond botontkalking), is een botaandoening waarbij het botweefsel is verminderd dat al bij geringe belasting, een heup-, of polsfractuur of een inzakking van de weefsel kan ontstaan.  Het griekse woord osteon betekend bot en porose hangt samen met het griekse woord voor opening: poros.

Osteoporose is een ziekte waarbij het bot steeds meer openingen bevat: het wordt poreuzer.

Osteopporose, een welvaartziekte.

De gemiddelde levensverwachting van de mens is de laatste tijd enorm toegenomen. Deze gaat gepaard met een stijging van een aantal oudereomskwalen.

Een van deze ziekten is osteoporose, beter bekend als botontkalking. Een van de oorzaken van botontkalking is onze welvaart. Hierdoor hebben wij meer geld gekregen voor auto's, luxere voeding, computers en is ook onze levensverwachting toegenomen.

Wij zijn minder gaan bewegen en meer vlees gaan eten. Belangrijk om osteoporose te voorkomen is dan ook door al op jongere leeftijd te beginnen onze botten te beschermen tegen osteoporose.

Bewegen is belangrijk. Vele moeders en vaders brengen hun kinderen naar school, en het resultaat? De achterbankgeneratie is te moe om te lopen of te fietsen. Het begint bij de jeugd.

Hoe hoger hun botdichtheid wordt, hoe beter voor later. Een gevarieerd calciumrijk dieet met veel verse groenten, lekker buiten bewegen, minder t.v. of computerspelletjes, zijn van die belangrijke dingen.

=========================================

De meeste van deze verhalen/uitleggen komen uit het boek:

"Natuurlijke Gezondheid".

KALIUM
In het meeste voedsel, maar vooral in vers fruit, groenten en aardappelen, vlees, volkorenprodukten, melk, koffie, thee, zoutvervangers.
ADH: 2000-6000 mg. Handhaving van de vochtbalans in het lichaam; handhaving van het zuur/baseevenwicht; goede spier- en zenuwfunctie.
EFFECTEN VAN EEN TEKORT.
Braken; opgezette buik; spierzwakte; verlamming; 'slapende' ledematen; gebrek aan eetlust; lage bloeddruk; dorst. In extreme gevallen sufheid en coma.

Te veel kan gevaarlijk zijn voor mensen met bepaalde hartziekten.

MAGNESIUM
In het meeste voedsel, maar vooral in groene groente, volkerenproducten, melk, eieren, vlees, noten, (vooral pinda's), peulvruchten, schaal- en schelpdieren.
ADH: 300 mg; 450 mg voor zwangere en zogende vrouwen. Gezonde botten en tanden; goede functie van spieren, zenuwen, stofwisselingsenzymen, en vitamine B1 en B12.

EFFECTEN VAN EEN TEKORT.
Gebrek aan eetlust; misselijkheid; zwakte; angst; spierkrampen en trillen; slapeloosheid; snelle of onregelmatige hartslag; hypoglykemie; premenstrueel syndroom.

NATRIUM
keukenzout (natriumchloride), bakpoeder, in het meeste voedsel, maar vooral in gerookte vlees en gerookte vis, melk, vlees en groenten in blik, bakkerijproducten.
ADH: 1500 mg (± 4,5 g keukenzout). Zie kalium.
EFFECTEN VAN EEN TEKORT.
kan samengaan met uitdrogen, waardoor de bloeddruk daalt.

Te veel veroorzaakt oedeem; hoge bloeddruk; hartaandoeningen; soms nieraandoeningen.

Posttraumatische dystrofie

Hierbij moet ik u eerlijk vertellen dat dit voor mij iets onbekends was en is en ik denk voor vele daarom wou ik hierover wat schrijven zodat u hierover ook wat meer te weten komt.

Ziektebeeld.
 

Posttraumatische dystrofie (PD) is een complicatie die na een letsel of een operatie aan het lidmaat, arm of been, ontstaat. De ernst ervan staat los van de ernst van het letsel. Zo kan een klein letsel, bijvoorbeeld een kneuzing van de hand, een ernstige vorm van PD geven. Een zwaar letsel, zoals een gecompliceerde enkelbreuk. kan een lichte mate van PD tot gevolg hebben. PD is een van de belangrijkste oorzaken van functieverlies en invaliditeit na ongevallen of operaties aan een ledemaat. Alle weefsels en alle functies van een arm of been kunnen door PD worden aangetast. Er kan ernstige invaliditeit en moeilijk te behandelen pijn optreden. De patiënt kan in een maatschappelijk en sociaal isolement terecht komen.

Jaarlijks krijgen 8.000 mensen met deze complicatie na een letsel. In enkele gevallen ontstaat PD spontaan. Het overgrote deel van de 8.000 mensen geneest binnen korte tijd, veelal zonder restverschijnsel. De overige patiënten krijgen te maken met een langdurige of zelfs chronische situatie. Naar schatting zijn er tenminste 20.000 chronische PD-patiënten in Nederland. PD is een aandoening die bij alle leeftijden voor komt, maar vaker bij mensen tussen de 45 en 60 jaar en meer bij vrouwen (75%) dan bij mannen. Ook is het een aandoening die wereldwijd wordt aangetroffen.

PD is in Nederland ook bekend onder de naam Sudeck Dystrofie (of Atrofie) en Sympathische Reflex Dystrofie. Er zijn heel veel benamingen voor en er worden wel 50 verschillende namen vermeld.

SYMPTOMEN

zwelling soms extreem.
 

veranderende huidskleur (rood of blauw)
 

veranderende tempratuur (warmer of kouder dan tegengesteld lidmaat)
 

beperking van beweging o.a. door pijn of stijfheid
 

diffuse pijn, veelal brandend, veelal in groter gebied dan het oorspronkelijk letsel en heftiger dan bij het letsel past.

Wanneer vier van deze vijf symptomen aanwezig zijn is er sprake van PD.

Deze symptomen verergeren na inspanning waarbij na hele korte tijd al een verheviging van bovenstaande reactie kan optreden. De pijn kan extreme vormen aannemen. Bij ongeveer 5% is er sprake van een zogenoemde koude dystrofie en is het lidmaat koud en blauw.

ANDERE VERSCHIJNSELEN DIE OP KUNNEN TREDEN ZIJN:

Sympathische verschijnselen, overmatig zweetklierafscheiding: het lidmaat kan kletsnat worden. Veranderde nagel- en haargroei: op het lidmaat kunnen lange haren gaan groeien en de nagels groeien snel.
Zenuwaantasting.
Er kan een grote gevoeligheid voor pijnprikkels ontstaan, Behalve dat men de pijn 'van binnen' voelt kan er ook zogenaamde aanrakingspijn aanwezig zijn. Men kan het dan niet verdragen als de huid (hoe licht dan ook) wordt aangeraakt.Ook neemt de spierkracht snel af en het kan dan dus ook zijn dat men geen kopje meer kan tillen of een deur kan open doen en even een stukje lopen is dan al snel te zwaar. In ernstige gevallen kan de totale spierkracht verloren gaan en dan is er sprake van (pseudo)-paralyse. Men heeft verlamming maar op een EMG-onderzoek is er dan geen afwijking te zien.

Tekenen van dystrofie of atrofie.

Na maanden kan het lidmaat er schraal en ingevallen uit gaan zien omdat onderhuids weefsel en de spieren grotendeels verdwenen zijn. Op een röntgenfoto is vaak botontkalking te zien. Ook kunnen de gewrichten onherstelbare schade hebben opgelopen.

Verder complicaties kunnen zijn, contracturen, moeilijk te genezen zweertjes, enorme zwelling, ongecontroleerde bewegingen, verkrampingen. Het is mogelijk dat de PD uitbreidt naar andere ledematen. Wanneer men genezen is, is de kans dat PD terugkomt, er een recidief is, aanwezig.

DIAGNOSE EN BEHANDELING.

Voor de diagnose van PD zijn artsen nog steeds aangewezen op het klinisch waarnemen van de symptomen zoals zwellingen, verkleuringen, temperatuurverschil ten opzichte van het andere lidmaat, pijn of functiebeperking en toename van de symptomen na belasting en oefeningen. Het verhaal van de patiënt over zijn pijn en beperkingen en de verdere Panamese zijn, samen met de symptomen van belang om tot de diagnose van PD te komen.

In de acute fase van PD bestaat de behandeling uit

ONTSTEKINGREMMERS: DE ZOGENAAMDE SCAVENGERS.
Door deze middelen nemen de ontstekingsreacties af en de zuurstof opname in het PD-gebied verbetert. Zeer veel patiënten reageren positief op deze behandeling.

N-Acetylcysteine(bruistablet) 600mg 3x daags,
 

DMSO (Dimethylusulfoxide) in spray of zalf. Dit wordt lokaal 5x daags op de huid toegepast.

Mannitol. Dit wordt bij voorkeur per infuus toegediend en ziekenhuisopname is meestal noodzakelijk.

VAATVERWIJDERING.

Bij koude dystrofie wordt medicatie gegeven zoals Isoptin of Ketensin, om de doorbloeding te verbeteren en het zuurstofaanbod te verhogen. Wanneer deze medicatie onvoldoende effect heeft, wordt wel overgegaan tot sympathicus blokkade. De ervaringen zijn echter zeer verschillend.

RELATIEVE RUST EN OEFENEN BINNEN DE PIJNGRENS.

Na een ongeval of operatie aan een lidmaat kan normaal gesproken al zeer snel begonnen worden met actief oefenen. Dit biedt de beste kans op volledig functieherstel.

VOOR MEER INFORMATIE HIEROVER, VERWIJS IK U NAAR:

P.D. klik hier. Posttraumatische Dystrofie.
 

PIJN

Wat is pijn?

Pijn is een kwaal van de ziekte; schreef Hippocrates, de vader der geneeskunst, reeds. En als we onder 'ziel' verstaan we datgene, wat de mens tot mens maakt, namelijk ons bewustzijn, dan heeft hij volkomen gelijk. Zonder bewustzijn kunnen we geen pijn voelen. Een van de eenvoudigste manieren om iemand van de pijn af te helpen is namelijk hem met zijn bewustzijn te ontnemen, dat wil zeggen hem onder narcose te brengen. Hiermee is aangetoond dat voor het ervaren van pijn hoge hersenprocessen noodzakelijk zijn, die met het bewuste leven om ons heen te maken hebben.
Het gevoel of de emotie die we in het dagelijks spraakgebruik pijn noemen ontstaat pas na een zeer gecompliceerde van hogere structuren van het centrale zenuwstelsel. De pijnen die wij als mens kunnen voelen vormen een continuüm. Enerzijds is er de scherpe, precies te lokaliseren pijn aan de oppervlakte van ons lichaam, bijvoorbeeld bij een steek of een slag, dan de moeilijker te lokaliseren diepe pijn zoals die gevoeld wordt bij een inwendige aandoening, maar verder ook een scala van gevoelens en emoties die meer verwant zijn met angst, frustraties, zorgen, stress en depressieve gevoelens.
Men kan de woorden waarmee we pijn omschrijven onderverdelen in drietal hoofdgroepen:

De eerste groep omvat woorden die zuiver betrekking hebben op de gevoelskwaliteit van pijn: als voortdurende pijn, pulserende, schietende, prikkelende of stekende pijn, ook snijdend, scheurend, brandend enzovoort.

De tweede groep bevat woorden die slaan op de affectieve, emotionele betekenis van pijn; vermoeiend, uitputtend, ziekmakend, angstaanjagend, wreed, wisselvallig, dodend, straffend, vreselijk, enzovoort.

De derde groep omvat woorden die slaan op de intensiteit, op de pijn als geheel; vervelend, lastig, intens, ondraaglijk, ontzettend, enzovoort.

Pijn:gevoel

Pijn behoort tot de door ons weinig gewaardeerde ervaringen en gevoelens, zozeer zelfs dat de mens en dier bereid zijn alles te vermijden of juist te ondergaan om pijn te ontwijken of er vanaf te komen.
Pijn heeft in ons leven een diepgaande betekenis. Pijn kan ons gehele doen en laten domineren, ons gehele bewustzijn in beslag nemen. Dat is alleen in onze moderne tijd,waarin de beschavingsmens van alle gemakken voorzien is, en eigenlijk bij alle aanwinsten van de huidige geneeskunde ook nog de pijnervaring het liefst zou willen missen.
Pijn is een gevoel dat ontstaat als reactie op een dreigende of werkelijke beschadiging van ons lichaam. Is de dreiging voor andere reëel en tastbaar, dan beschouwt men de pijn als organisch, zo niet, dan is de pijn functioneel, maar daarom niet minder 'pijn'.
Naast pijn als gevoel bestaat er een pijn als lijden. Beide aspecten zijn onverbrekelijk met elkaar verbonden. Pijn geeft lijden, maar lijden geeft pijn.

Wat is pijn?

Je voelt pijn omdat er op de gewonde of zieke plek allerlei chemische stoffen worden gemaakt die de pijn overdragen naar de zenuwen. Een pijnstiller werkt deze stoffen tegen. Het ontstaan van pijn en de bewustwording ervan worden op deze wijze voorkomen.

Wat een pijnstiller voor je kan doen?

Een pijstiller kan goed uitkomst bieden als je pijn hebt. Pijn kan grote invloed hebben op je dagelijks leven. Vooral wanneer thuis of op school veel eisen aan je worden gesteld. Soms kan een warm bad de pijn verminderen. Echter, de meeste mensen kunnen dit niet op het moment dat de pijn het hevigst is. De pijn blijft een hinderlijk signaal en kan soms een kwaal op zich worden. Het kan in dat geval goed zijn om met behulp van een pijnstiller die pijn weg te nemen. Ook kan een pijnstiller je helpen de moeilijkste momenten door te komen voor je terecht kan bij een arts.

Wat zijn de belangrijkste pijnstillende middelen?

De bekendste en de meest gebruikte pijnstillers zijn.

Acetosal

Paracetamol
Ibuprofen

Een middel als acetosal, beter bekend als aspirine, wordt bijna negentig jaar door miljoenen mensen over de gehele wereld geslikt. Het heeft zijn plaats als goede pijnstiller verdient.

Wat doet aspirine?
Acetosal of aspirine is een pijnstillend, koortsverlagend middel.
Acetosal werkt goed bij kiespijn, spierpijn en menstruatiepijn, reumatische pijn, spit, koorts en pijn bij griep en verkoudheid.
Acetosal vermindert ook de pijn die ontstaat door een ontsteking. Er moet dan echter een hoge dosis worden ingenomen. Dat moet je uitsluitend in overleg doen met je arts.

Zijn er ook nadelen verbonden aan het slikken van acetosal?

Acetosal mag niet worden gebruikt door iemand met maagklachten of indien je bij eerder gebruik maagpijn kreeg. Ook personen die overgevoelig zijn voor salicylzuurverbindingen(bijvoorbeeld sommige astmapatiënten;deze kunnen een aanval krijgen of flauwvallen) moet gebruik van acetosal ontraden worden.
Ook is het niet verstandig kort voor het trekken van tanden en/of kiezen, voor of na alcoholgebruik, acetosal te slikken.

Wat is paracetamol voor een pijnstiller?

Paracetamol werkt pijnstillend en koorts verlagend;op ontstekingspijn heeft het echter geen effect. Deze pijnstiller kan bij hoofdpijn, kiespijn, menstruatiepijn, koorts en pijn bij griep en verkoudheid helpen.

Wat is Ibuprofen voor geneesmiddel?

Iburprofen werd eind van de jaren tachtig als pijnstiller in de vrije verkoop gebracht. Het werkt pijnstillend, koortsverlagend en ontstekingsremmend. Ibuprofen is te gebruiken bij hoofdpijn, kiespijn, spierpijn, menstruatiepijn, koorts en pijn bij griep en na vaccinatie.

Zijn er ook nadelen verbonden aan het slikken van paracetamol?

Het langdurig en veelvuldig slikken van paracetamol wordt afgeraden. Wanneer de klachten aanhouden of terugkeren moet je de arts raadplegen. Wanneer in één keer een hoeveelheid paracetamol wordt ingenomen, enkele malen groter dan de maximale dagdosis, kan de lever dit niet verwerken en kan er ernstige leverbeschadiging worden veroorzaakt. Bewusteloosheid treed daarbij niet op; toch dient onmiddellijk medische hulp ingeroepen te worden. Ook mensen met een overgevoeligheid voor paracetamol wordt het gebruik afgeraden. Deze overgevoeligheid uit zich in vorm van huiduitslag of galbulten.

Waarop moet u letten bij het slikken van Ibuprofen?

Ibuprofen mag niet gebruikt worden door personen met maagklachten thans of in het verleden, die bij eerder gebruik maagpijn kregen en door personen die overgevoelig zijn voor Ibuprofen of voor andere ontstekingsremmende middelen zoals acetylsalicyzuur.
Door remming van de ontstekingsverschijnselen kan Ibuprofen infecties mogelijk maskeren. Langdurig of veelvuldig gebruik wordt ontraden.

Wat zijn de mogelijke oorzaken van hoofdpijn?

Hoofdpijn kan vele oorzaken hebben;soms kan hoofdpijn zelfs ontstaan door afwijking van de ogen of ontsteking van de tandwortel.
Maar hoofdpijn kan bijvoorbeeld ook worden veroorzaakt door alcoholgebruik, roken, vermoeidheid, aangespannen nekspieren of spanningen in het algemeen. In deze gevallen kan je er zelf iets aan doen.

Wat doen slaapmiddelen en kalmeringsmiddelen?

Deze middelen(zoals Valium, Librium, Temestra, Serestra, Mogadon, Rohypnol) worden door de dokter voorgeschreven. Ze maken je trager en kalmer, het zijn verdovende drugs. Als je ergens nerveus of angstig bent helpen ze je zodat je je tijdelijk beter voelt. Je bent dan niet meer zo zenuwachtig of angstig. Bij een kortdurend gebruik van bijvoorbeeld één of twee weken dan dit je helpen om even tot rust te komen.
Sterke slaapmiddelen laten je niet echt slapen maar bezorgen je een lichte bewusteloosheid. Daardoor rust je ook niet echt uit Ze werken meestal zolang dat je er overdag ook nog last van hebt.
Deze middelen maken je niet alleen kalm, je kunt er ook suf en onverschillig van worden. Het kan je dan niet meer zo veel schelen wat er om je heen gebeurt en je kunt minder goed oordelen en jezelf beheersen.

RSI

Repetitive strain injury.

Dit ziekte beeld - ook wel muisarm genoemd, vanwege het feit dat het veel voorkomt bij gebruik van de computermuis - wordt gekenmerkt door pijn in hand en onderarm, die uitstraalt naar schouder, nek en rug. Ook komen voor:tintelingen, kramp en een vermoeid zwaar gevoel. De oorzaak is het steeds dezelfde bewegingen maken aan de lopende band of achter een toetsenbord. De klachten zijn duidelijk genoeg, maar de diagnose is moeilijk te stellen omdat de spieren en gewrichten nauwelijks zwellen en de aandoening niet reageert op behandeling met cortison of steroïden zoals bijvoorbeeld bij een tenniselleboog.(door behandeling bij André wil dit probleem meestal wel overgaan).De best aanpak kan ook door rust en fysiotherapie gedaan worden. In Amerika wordt geëxperimenteerd met pijnstillende geluids golven. Een ergonomisch verantwoorde werkplek is van grote betekenis.

Wat is een spierkneuzing?

Als een spier bij een ongeluk is beschadigd, spreekt men van een spierkneuzing. Door de beschadiging ontstaat een bloeduitstorting daardoor de spier zwelt en minder gemakkelijk beweegt. Door een onverhoedse beweging kan opeens een spier scheurtje ontstaan, met name in de kuit, een 'zweepslag'. Dat heet zo scheuren voelt als een tik met de zweep: een plotse scherpe pijn.

Kunnen gewrichtsletsel ook pijnlijk zijn?

Een verstuiking (verzwikking, verrekking) is een blessure aan een gewricht. Eén gevolg van een ongeluk kan ook een gescheurde gewrichtsband zijn, bijvoorbeeld aan de enkel. Een ontwrichting - een arm uit de kom of een ontwrichte elleboog - is erg pijnlijk. Daarbij zijn de gewrichtsbanden gescheurd en zitten de botten niet meer normaal in het gewricht. Het gewricht is opgezet en kan niet meer worden bewogen.

Kan spierpijn chronisch worden?

Dit is inderdaad mogelijk. Chronische spierpijn kan door overbelasting ontstaan;bijvoorbeeld door een verkeerde houding op het werk. Meestal zit de pijn in de nek, schouders of rug. Overbelasting is ook de oorzaak van een tenniselleboog;hierbij is een pees geïrriteerd. Chronische pijn aan een gewricht kan verschillende oorzaken hebben; bij artritis is dat een ontsteking, bij artrose is het slijtage.

Wat kan ik zelf aan spierpijn doen?

Pijn voorkomen. Bij sporten zijn hevige spierpijn en blessures vaak te voorkomen met goede 'opwarm- en afkoel'-oefeningen. Met afwisseling in de werkhouding en ontspanningsoefeningen voor nek en schouders is misschien chronische spierpijn aan nek en schouders te voorkomen.

Een beetje spierpijn na het sporten gaat meestal in een paar dagen vanzelf over. Hebt u spierpijn in uw benen of rug, dan kunt u beter niet te lang blijven staan. Warmte, bijvoorbeeld in de vorm van een kompres of een warm bad, geeft vaak verlichting. Met massage kunt u doorbloeding in de pijnlijke spier verbeteren, waardoor de pijn en de stijfheid sneller afnemen.

ME

Myalgische encephalomyelitis

Wanneer heb ik ME?

• Perioden van allesoverheersende moeheid die niet over gaan door te slapen en die je dagelijkse activiteit verminderen met vijftig procent.
   

• Na inspanning een krachteloosheid in armen, benen en nek.
   

• Constante spierpijn in armen, benen en nek.
   

• Overgevoeligheid voor kou of weersveranderingen.
   

• Lichte temperatuurverhoging en overmatige transpiratie.
   

• Plotselinge duizeligheid en misselijkheid na lichamelijke of geestelijke inspanning.
   

• Onvermogen tot langdurige geestelijke inspanning.
   

• Darmstoornissen.
   

• Emotionele labiliteit, prikkelbaarheid en depressies, ook bij mensen die voordien heel stabiel waren.
   

• Slecht geheugen, gebrek aan concentratie.
   

• Slaapstoornissen en onhandigheid.
   

• Moeite met schrijven en praten.
   

• De ene infectie na de andere.
   

• Allergieën.

Wat kan ik zelf aan een kneuzing of een verstuiking doen?

Met ijs, rust, hoogleggen en eventueel een drukverband versnelt u de genezing. IJs op de blessure kan de zwelling grotendeels voorkomen als u er zo snel mogelijk mee begint en met 20 tot 30 minuten volhoudt.
leg ijs of 'coldpack' nooit direct op de huid, maar gebruik als kompres een washandje of theedoek met ijsblokjes of een coldpack erin. Is er geen ijs of coldpack voorhanden, dan kunt u het geblesseerde lichaamsdeel ook onder een koude kraan of in een koud bad houden.

Moet ik rust houden met een spier- of gewrichtsblessure?

Rust is voor de genezing van een spier- of gewrichtsblessure belangrijk: vermijd bezigheden die pijn geven. U kunt het getroffen lichaamsdeel het beste hoogleggen, dus voet, enkel of been hoger dan de heup;'dat is goed tegen de zwelling. Een tip voor de nacht: leg eventueel een kussen onder het voeteneinde van uw matras. Na twee dagen kunnen ijs en totale rust de genezing niet meer versnellen.

Wanneer moet ik een drukverband aanleggen?

Als u geen rust kunt nemen, dan is het belangrijk het gewricht te beschermen en niet te veel te belasten. Een hulpmiddel daarbij is een goed aangelegd drukverband dat verkeerde bewegingen beperkt en normale bewegingen toelaat. Met zo'n drukverband (bandage) kunt u het beste zo snel mogelijk, maar in elk geval binnen drie dagen beginnen.
Als uw tenen of vingers opzwellen of pijn doen, zit het verband te strak en moet het wat losser worden aangelegd.

Welke geneesmiddelen zijn er voor spier- of gewrichtspijn?

Hebt u veel last van de pijn, dan kunt u een eenvoudige pijnstiller nemen. Bij spier- en gewrichtspijn raadt uw arts of apotheker u paracetamol aan. Paracetamol wordt meestal goed verdragen, ook door mensen met maagklachten. Het kan ook genomen worden in combinatie met de meest andere geneesmiddelen, zoals bloedverdunners en antistollingsmiddelen.
Andere pijnstillers die u kunt gebruiken, zijn middelen met acetylsalicylzuur/carbasalaatcalcium, ibuprofen of naproxen; maar neem deze niet als u maagklachten hebt, bloedverdunners gebruikt, zwanger bent of borstvoeding geeft. Deze pijnstillers kunnen problemen geven als u ze samen met bepaalde andere geneesmiddelen gebruikt; vraag daarover advies bij uw apotheker.

Wanneer moet ik met spierpijn naar de huisarts gaan?

In het algemeen gaan spier- en gewrichtspijn binnen een week vanzelf over met rust, een kompres of een drukverband. Neem contact op met uw huisarts:

• Als de pijn binnen twee dagen niet minder wordt of juist erger wordt.
   

• Als de klachten na een tot twee weken niet over zijn.
   

• Als u denkt dat u een ernstige kneuzing, een ernstige verstuiking, een ontwrichting of een gescheurde spier hebt.
   

• Als u het aangedane lichaamsdeel nauwelijks meer kunt gebruiken.
   

• Als u geen duidelijke oorzaak voor de pijn weet.
   

• Bij bonkende pijn.
   

• Als de pijn uitstraalt naar een ander lichaamsdeel.
   

  Uit het: "MEDISCHE HANDBOEK"

   

Ischias

Symptomen.

Als algemeen syndroom onderscheidt men een drietal tekenen:

• Pijn in het innervatiegebied van de nerveus ischiadicus, die geprovoceerd wordt door hoesten, niezen en dergelijke;
   

• symptoom van lasèque: pijn bij gestrekt ophebben van het been door rek van de zenuwwortels die door de uitpuilende discus gecomprimeerd worden;

• pijn op perifere drukpunten.
   

  In ernstige gevallen zijn naast de genoemde symptomen ook nog uitvalsverschijnselen waarneembaar, zoals:

   

• uitval van de achillespeesreflex;
   

• sensibele stoornissen in de zin van parasthesieën en dergelijke;
   

• motorische stoornissen: buigzwakte van de voet en tenen.
   

De symptomatologie van de hernia kan men verder nog onderscheiden in wervel- en wortelsymptomen, afhankelijk van de specifieke lokalisatie van de oorzakelijke factor.

Isihas is een neuralgie van de ischiadicus-zenuw. Onder een neuralgie verstaat men een prikkelingsverschijnsel gepaard gaande met pijn, van een perifere sensibele zenuw. Het is meestal een heftige pijn, die dikwijls aanvalsgewijs voorkomt in het verloop van een of meer zenuwen, waarbij geen morfologische veranderingen waarneembaar zijn.
Een neuralgie heeft de volgende kenmerken.

heftige pijn in het verzorgings- of innervatiegebied van de perifere zenuw. De pijn heeft een stekend of snijdend karakter en is veelal intermitterend van aard

de zenuw is in zijn verloop drukgevoelig;bij drukken op bepaalde plaatsen treed een duidelijke uistralende pijn op.

De sensibiliteit in het innervatiegebied van de perifere zenuw is weinig veranderd. Soms is een hypertensie gecombineerd met een paresthesie waarneembaar, soms een hyperesthesie, en combinaties komen voor.

Een aantal predisponerende factoren speelt een rol bij de ontstaanswijze van een neuralgie. Tot de belangrijkste factoren worden gerekend:

De leeftijd (neuralgieën worden meestal waargenomen op middelbare of nog oudere leeftijd);

Constitutionele factoren.

lokale factoren, waaronder plaatselijke afkoeling van de zenuw of compressie;

een psychogene factor; bij een vrijwel identiek lokale factor klaagt de ene patiënt wel en de andere niet over pijn in het innervatiegebied van de sensibele zenuw.

Tot de algemene kenmerken van ischias (zoals de aandoening meestal genoemd wordt) zijn terug te voeren tot symptomen van de lumbosacrale plexus;

• pijn in de lendendeel van de rug, verergerend bij bewegen en pijn, uitstralend langs de achterkant van het been, verergerend bij hoesten, niezen en persen;

   

• krachtverlies, sensibiliteitsstoornissen en reflexverlaging aan been en voet;

   

• drukgevoeligheid van de grote heupzenuw (nerveus ischiadicus) en rekgevoeligheid van deze zenuw (symptoom van Laséque)

   

• op de röntgenfoto of scan (CT-of MRI-scan) zijn structurele veranderingen van de wervelkolom waar te nemen.

  SYMPTOMEN

  Als algemeen syndroom onderscheidt men drietal tekenen;

   

• pijn in het innervatiegebied van de nerveus ischiadicus, die geprovoceerd wordt door hoesten, niezen en dergelijke;

   

• symptoom van Laséque; pijn bij gestrekt opheffen van het been door rek van de zenuwwortels die door uitpuilende discus gecomprimeerd worden;

   

• pijn op perifere drukpunten.

  In ernstige gevallen zijn naast de genoemde symptomen ook nog uitvalsverschijnselen waarneembaar, zoals;

   

• uitval van de achillespeesreflex;

   

• sensibele stoornissen in de zin van paresthesieën en dergelijke;

   

• motorische stoornissen; buigzwakte van de tenen, strekzwakte van de voet en tenen.

  De symptomatologie van de hernia kan men verder nog onderscheiden in wervel- en wortelsymptomen, afhankelijk van de specifieke lokalisatie van de oorzakelijke factor.

  Therapie.

  De behandeling kan zowel conservatief (bedrustkuur, injecties tegen de pijn, oefentherapie, injectie met papaya-preperaat, tractie, gipscorset of leren corset) alsook operatief zijn. Vaak zal een arts een patiënt met een lumbale hernia een bepaalde tijd rust voorschrijven.
  Een van de eerste factoren waar men dan rekening mee moet houden is de zwaartekracht, die een krachtige samendrukkende werking op de tussenwervelschijf uitoefent. Daarom moet de zwaartekracht bij de behandeling het eerst worden opgeheven.
   

Dit uitschakelen van de zwaartekracht wil zeggen: bedrust maar dan ook in het volledige zin van het woord. De bedrust moet dan ook volledig, continu, correct en voldoende lang zijn.
Daarbij kan men onmiddellijk met de oefeningen beginnen.
De hoofdopzet van de vroegtijdige oefeningen is het tegen gaan van strofie en contractuurvorming en het bevorderen van de bloedsomloop. Het onbeweeglijk in bed liggen geeft onnodige ongemak.
 

De oefeningen mogen geen ongewenste spanningen veroorzaken en ook geen aanzienlijke pijn tijdens of na de oefening. Isometrische contracties van de been- en armspieren bevorderen de bloedsomloop, ontspannen de spieren en voorkomen astrofie door inactiviteit.
De laatste jaren wordt ook gedoseerde tractie toegepast. De veronderstelling dat tractie de lombale wervels uit elkaar trekt en de tussenwervelschijf de gelegenheid geeft op zijn oorsprongkelijke plaats terug te keren, mist echter elke grond.
De waarde van tractie is vermoedelijk tweeledig:

Op de juiste manier toegepast vermindert tractie ten eerste de lumbale lordose en ten tweede geeft vermindering van de spierkramp.

De niet -operatieve behandeling van de lumbale hernia kan dus worden samengevat als:

• het opheffen van zwaartekracht door bedrust:
   

• lichte oefeningen om circulatie stoornissen tegen te gaan:
   

• medicatie om de pijn te verminderen, kramp te verlichten:
   

• eventueel een injectie met een papaya-preparaat, dat een gunstige invloed heeft op de nucleus van de tussenwevelschijf:
   

• tractie om spastische fenomeen in het lumbale gebied op te heffen en de lombale lordose te verminderen.

  Het alternatief voor conservatieve behandeling is operatie. Er zijn in de loop van de jaren vele criteria vastgesteld om te besluiten tot chirurgisch ingrijpen. De soort en de omvang van de operatie hangt af van de ervaring, kundigheid en beoordeling van de betreffende chirurg.

  Criteria voor chirurgisch ingrijpen bij rughernia

  De criteria voor het overwegen van chirurgisch ingrijpen zijn de volgende:

   

• Als gevolg van de wortelcompressie is sprake van een blijvende blaas- en darmstoornis. Men heeft aangetoond dat ongeveer 90% van de patiënten met compressie van de lumbale zenuwwortel een hypofunctie van de blaas geeft. Het inbrengen van een katheter om de rek van de blaaswand te voorkomen is gewoonlijk voldoende.

   

• Een absolute indicatie ontstaat indien de objectieve neurologische stoornissen toenemen, zoals blijkt uit een toenemende spierzwakte, toenemend spasme of toename van de pijn, ondanks juiste en voldoende lange conservatieve behandeling.

   

• Er is sprake van een relatieve indicatie wanneer een aanhoudende pijn in de rug blijft bestaan die gepaard gaat met een uitgesproken dwanghouding door wortelprikkeling.

   

• De patiënt is niet bereid het ongemak langer te verduren of zich langer aan een conservatieve behandeling te onderwerpen (verlaging van de pijndrempel, psychologische decompensatie of pressie buiten controle van de arts).

   

• Een operatie wordt in het algemeen als laatste redmiddel gezien. Hierbij wordt een tussenwervelschijf die beschadigd is weggenomen. Door de operatie worden bijna altijd de symptomen verminderd.

  Uit het: "MEDISCHE HANDBOEK"

   

Bloeddruk

Hoge bloeddruk is in de westerse landen een van de meest voorkomende aandoeningen.
Hoge bloeddruk is eigenlijk geen ziekte, maar een verschijnsel van een ontregeling in het lichaam.
Heeft men eenmaal hoge bloeddruk dan ontstaan op korte of lange termijn ziekelijke veranderingen in de bloedvaten en is er grote kans op ernstige ziekten of aandoeningen, zoals beroerte of attaque, hartinfarct of nierstoornissen.
 

De bloeddruk is een nuttig mechanisme in het lichaam, want het zorgt onder andere ervoor dat het bloed door het lichaam stroomt. Bloeddruk is, ruwweg gezegd, de druk die binnen een bloedvat heerst. In tegenstelling tot wat veel mensen denken, is de druk in onze bloedvaten niet steeds dezelfde.
De bloeddruk schommelt soms van minuut tot minuut, net zoals de hart slag wisselt. Bij emotie gaat het hart sneller kloppen en de bloeddruk omhoog. Gedurende de slaap gebeurt meestal het omgekeerde. We kunnen daarom niet van een normale bloeddruk spreken. Het is een even moeilijk te definiëren begrip als een 'normaal' mens.

Wat bepaalt de hoogte van de bloeddruk?
De druk in de slagaders, dus ook de bloeddruk, is het resultaat van:
 

• de werking van het hart;
   

• de elastische eigenschappen van de grote vaten;
   

• de perifere weerstand;
   

• het circulerend volume aan bloed;
   

de samenstelling van het bloed, met name hoe 'stroperig' het bloed is (viscositeit).
Daar ieder van deze factoren aan snelle en langzame veranderingen onderhevig is, verandert de bloeddruk voortdurend in de tijd, niet alleen van dag tot dag, maar zelfs van het ene moment tot het andere moment.

Hoe wordt op directe wijze de bloeddruk bepaald?
Bij een directe meting wordt een drukopnemer door middel van een dun kunststof buisje (canule) op een slagader aangesloten. Deze wijze van meten geeft een grote vrijheid in de keuze van de slagader waarin de arts meet en biedt de mogelijkheid tot continue registratie. Daar echter steeds het invoeren van een canule of naald in een slagader nodig is, zal deze directe meting alleen op speciale indicatie en door een specialist worden verricht.

Hoe wordt op indirecte wijze de bloeddruk bepaald?
Een indirecte meting kan slechts worden verricht aan een arm of een been, het resultaat zal altijd afwijken van de werkelijke druk in de slagaders. In feite onderzoekt de arts op deze wijze bij welke uitwendige druk de slagader in het lichaamsdeel net niet meer geheel (bovendruk of systolische druk) respectievelijk in het geheel niet meer (onderdruk of diastolische druk) wordt dichtgedrukt. De indirecte meeting van de bloeddruk berust op een omsnoering van arm of been en daardoor ontstane dichtdrukking van de slagader. De arts maakt hiertoe gebruik van een manchet met een opblaasbare luchtkamer.

Wanneer spreekt men van een hoge bloeddruk of hypertensie?
Men maakt onderscheid tussen lichte of grenshypertentie en verder belangrijke en ernstige hypertensie.
 

• Een lichte of grenshypertensie is die toestand, waarbij de arts bij herhaling en na het nemen van alle voorzorgen een verhoogde bloeddruk vindt met een diastolische druk van 90 tot en met 104 mm Hg (boven 30 jaar van 95 tot en met 104 mm Hg).
   

• Een belangrijke hypertensie is die toestand waarbij de arts bij herhaling en na het verhoogde bloeddruk vindt met een diastolische druk van 105 tot en met 114 mm Hg.
   

• Een ernstig hypertensie is die toestand waarbij de arts bij herhaling en na het nemen van alle voorzorgen een verhoogde bloeddruk vindt met een diastolische druk van 115 mm Hg of hoger. Men beschouwt thans ook wel volwassenen bij wie bij herhaling een onderdruk tussen 90 en 100 mm Hg gemeten wordt, als mensen met een lichte hypertensie.

  Wat is het verschil tussen een primaire en secundaire hypertensie?
   

• Indien de arts geen oorzaak kan vinden, en dit is bij de grote meerderheid van de patiënten het geval, dan spreekt men van primaire of essentiële hypertensie.
   

• Van een secundaire hypertensie spreekt men indien er afwijkingen aan organen aantoonbaar zijn waarvan op goede gronden kan worden aangenomen dat zij ten grondslag liggen aan de vastgestelde verhoging van de bloeddruk. Deze categorie betreft globaal slechts tien procent van de mensen met verhoogde bloeddruk.

  Wat zijn in het algemeen de gevolgen van hoge bloeddruk?
  Tot de belangrijkste gevolgen van hypertensie behoren een drietal groepen ziektebeelden:
   

• het ontstaan van een hartinfarct of ziekten van de kransslagaders;
   

• het ontstaan van een beroerte (cerebrovasculaire aandoening);
   

• het ontstaan van hartzwakte- een ontoereikende pompfunctie van het hart.

  Welke medicijnen kan ik gebruiken voor hoge bloeddruk?
  Er bestaan tientallen verschillende geneesmiddelen tegen hoge bloedruk (doe dit altijd in overleg met uw huisarts).Vier belangrijke groepen zijn:
   

• Plastabletten (diuretica).
  Ze zorgen ervoor dat met de urine meer zout en water worden afgevoerd. Daardoor wordt het vochtgehalte in de bloedvaten lager en dat verlaagt de bloeddruk.
   

• Bètablokkers.
  Ze zorgen ervoor dat het hart langzamer pompt. De bloeddruk wordt lager.
   

• ACE-remmers.
  Ze remmen de aanmaak van een bepaalde stof in het lichaam en daardoor worden de bloedvaten verwijd. Er kan dan meer bloed doorheen en daardoor daalt de bloeddruk.
   

• Calciumantagonisten.
  Ze gaan de opname van calcium in de cellen van de bloedvaten tegen. Daardoor verwijden de bloedvaten zich. De bloeddruk daalt.

  Welk geneesmiddel kiest de dokter?
  Die keus is niet altijd gemakkelijk. Het hangt af van uw leeftijd en ziektegeschiedenis en van andere geneesmiddelen die u moet gebruiken.
  Hebt u ook astma, diabetes of een hartziekte, dat houdt uw arts ook daar rekening mee. Elk mens is uniek en daarom is het even afwachten of het voorgeschreven geneesmiddel werkt bij u en of u geen last van bijwerkingen krijgt. Bijwerkingen komen in het algemeen vooral voor in het begin van de behandeling en verdwijnen vaak na verloop van tijd. Als u last hebt van hinderlijke verschijnselen, kunt u dat altijd bespreken met uw arts.

  Wat kan ik zelf aan een hoge bloeddruk doen?
  Met een gezonde leefstijl kan de bloeddruk dalen. Dat wil zeggen:
   

• verstandig eten met minder zout;
   

• meer bewegen;
   

• afvallen als u te zwaar bent;
   

• niet meer dan twee glazen alcohol per dag nemen;
   

• niet (of minder) roken.

   

   

MAAGZWEER

Klachten in het gebied van de bovenbuik bij een lege maag, die soms verminderen door het gebruik van voedsel, bepaalde geneesmiddelen (die zuurvorming tegengaan) of na het braken.
 

• Drukpijn in het gebied van de bovenbuik;bij betasten van de buikwant treedt een verharding van de buikspieren op (men spreekt van actief spierverzet).
   

• Vaak treedt bloedarmoede op en is er ook bloedverlies met de ontlasting;het bloed is door de langste weg door het darmstelsel als zodanig niet meer zichtbaar; er is sprake van verborgen bloedverlies.
   

• Op de röntgenfoto zijn kenmerkende afwijkingen van het slijmvlies van de maag waarneembaar.
   

  Belangrijke kenmerken van een zweer in het twaalfvingerige darm.
   

• klachten in de bovenbuik, 45-60 minuten na de maaltijd, afnemend na gebruik van voedsel, bepaalde geneesmiddelen(die zuurvorming tegengaan), of braken.
   

• De pijn kan soms ook 's nachts optreden:ook komt het voor dat de klachten zowel na de maaltijd optreden als 's nachts.
   

• Bij drukpijn in het gebied van de bovenbuik en bij betasten van de buikwand treed een verharding van de buikspieren op (men spreekt van actief spierweefsel).
   

  Factoren die het ontstaan van een zweer voorkomen of tegengaan.
   

• De aanwezigheid van slijm, dat de laag van cellen binnen in de maag bedekt. Het slijm wordt door de maagcellen zelf geproduceerd en deze aanmaak staat onder invloed van de opname van voedsel. Het slijm vormt een taai ondoorschijnend laagje, dat het slijmvlies vrijwel volledig bedekt, Het laagje slijm vormt op deze wijze een goede barrière voor het zuur en het pepsine.
   

• De aaneengesloten laag van oppervlakte- of epitheelcellen. Deze cellen hebben een groot vermogen zich te vernieuwen; bij beschadiging sterven ze af en er vormen zich gemakkelijk nieuwe cellen, zodat het slijmvlies onder normale omstandigheden een aaneengesloten laag van cellen blijft.
   

• De cellen van het slijmvlies bestaan uit vetten en eiwitten, die een goede bescherming vormen tegen de verterende werking van zoutzuur en pepsine.
   

• De wand van de maag en dus ook het slijmvlies heeft een wisselende doorbloeding, die zich goed kan aanpassen aan het niveau van de activiteit van de maag.
   

• DE doorbloeding van het slijkvlies wordt bepaald door het open en sluiten van bepaalde verbindingen tussen slagaders en aders op de grens van het slijmvlies en de onderliggende weefsels. De bloedvaten kunnen het zuurstofrijke bloed via een verkorte weg aanvoeren indien dit nodig mocht zijn.
   

• Bepaalde hormonen hebben eveneens een verdedigende taak;zo komt bij vrouwen tijdens de zwangerschap opvallend weinig zweervorming voor.
   

  Factoren die het ontstaan van een zweer bevorderen.
   

• Verhoogde productie en concentratie van zoutzuur en pepsine. Door zenuwactiviteit (vanuit de hersenen via de tiende hersenzenuw) kan de productie toenemen.
   

• Plaatselijke beschadiging van het slijmvlies van de maagwand, bijvoorbeeld door geneesmiddelen en alcohol. De barrière van het slijmvlies kan worden doorbroken door geneesmiddelen die zuur bevatten.
   

• Hoge concentratie aan bacteriën van de soort Hellobacter pylori, die mede verantwoordelijk zijn voor het ontstaan van maagzweren. In meer dan 80% van de gevallen van een maagzweer wordt deze bacterie in het maagsap aangetoond.
   

• Terugvloeien van gal. De zuren in de gal kunnen de elasticiteit van het beschermende slijm verminderen en een vernietigende werking hebben op de eiwitten en vetten die een bestandsdeel zijn van de wanden van de cellen. In het algemeen zal de portierspier het terugvloeien van de gal verhinderen.
   

• Toedienen van hormonen van de bijnier veroorzaakt verandering in de samenstelling van het slijm, waardoor de verdedigende werking afneemt.
   

• Lichamelijke en geestelijke belasting en spanning kunnen bevorderend werken op de vorming van zweren. De prikkels kunnen hiervoor ontstaan in de hersenen en via hormonen of zenuwbanen naar de maag worden overgebracht.
   

  Uit het: "Medisch handboek".

   

   

   

Darmonderzoek

Wat zijn de kenmerken van acute diaree?

Er zijn twee vormen van diarree te onderscheiden:acute en chronische diarree. Acute diarree wordt mestal veroorzaakt door een infectie. U heeft waterige ontlasting, moet veelvuldig naar de toilet, krijgt last van winderigheid en buikkrampen voelt zich slap. Meestal gaan deze klachten binnen een paar dagen vanzelf over. Acute diarree wordt soms veroorzaakt door bepaalde geneesmiddelen, zoals antibiotica. Wanneer u vermoedt dat de diarree samenhangt met het slikken van een geneesmiddel, kunt u het best uw huisarts raadplegen.
 

Wat zijn de symptomen van chronische diarree?

Duurt de diarree langer dan twee weken, dan is er sprake van chronische diarree. U heeft meer en dunnere ontlasting dan normaal. Verder kunt u last hebben van gebrek aan eetlust, moeheid en gewichtsverlies. Chronische diarree kan een teken zijn dat u een ziekte onder de leden heeft. U kunt in dit geval het best contact opnemen met u huisarts.
 

Wat kunt u zelf aan diarree doen?

• Acute diarree gaat meestal vanzelf weer over, binnen drie tot vijf dagen. Belangrijk is dat u extra let op hygiëne - dit om te voorkomen dat u andere besmet. Was daarom goed u handen na elk toiletbezoek of wanneer u een luier heeft verschoond.
   

• Bij diarree verliest u veel vocht. Om uitdroging te voorkomen is veel drinken noodzakelijk. Water, thee, vruchtensap (geen grote hoeveelheden appelsap), heldere soep, rijstwater of een ijslolly.
  Volwassenen moeten per dag minstens 1,5 liter drinken. Drinkt u niet te veel achter elkaar, maar één kopje vocht per keer. Voor kinderen geldt dat ze minstens 1 liter per dag moeten drinken.
   

• In principe kunt u alles waar u trek in heeft eten, als u dit maar kunt verdragen. U hoeft geen speciaal dieet te volgen. Zelfs bij waterdunne diarree kan uw lichaam nog de helft van de calorieën opnemen. Als u last heeft van buikkramp, kunt u het beste kleine porties eten.
   

• De anticonceptie pil kan minder betrouwbaar worden als u ernstig waterdunne diarree heeft. Vraag uw apotheker om advies. Hij kan u vertelen welke maatregelen u kunt nemen om problemen te voorkomen.
   

Hoe kan ik uitdroging voorkomen?

Het grootste probleem bij diarree is uitdroging. De kans op uitdroging is het grootst bij baby's, bij mensen ouder dan 70 jaar en bij gelijktijdig braken.
Uw apotheek heeft een aantal middelen om uw klachten te verminderen.
Het beste middel tegen uitdroging is het drinken van orale rehydratievloeistof (ORS). Die is een oplossing van zouten en suiker in het water. ORS vult het tekort aan zouten in het lichaam weer aan. Het poeder kunt u gewoon aanmaken met kraanwater.
 

Is winderigheid een symptoom van ernstige darmaandoening?

Nee! Elk mens laat per dag ongeveer 15 windjes. Ze ontstaan in de darmen omdat bij de vertering van voedsel gassen vrijkomen, die moeten worden afgevoerd. Winden laten is dus eigenlijk een natuurlijk onderdeel van de spijsvertering.
 

Waardoor wordt bloed in de ontlasting veroorzaakt?

De oorzaak kan verschillend zijn en is soms ernstig. Vaak zijn onschuldige aambeien de oorzaak. Het is echter altijd verstandig om even naar de huiarts te gaan.
 

Wat is de mogelijke oorzaak van diarree na het eten van bepaald voedsel?

Zoals vaak wordt vermoed is diarree direct na het eten van bepaald voedsel niet het gevolg van voedselallergie. Diarree direct na de maaltijd is vaker het gevolg van een prikkelbare darm.
 

Kan ik aan spijsverteringsklachten zelf wat doen?

Vaak denkt men dat bepaald eten en drinken de klachten veroorzaken. Dat is in het algemeen niet waar. Er zijn ruim 200 spijsverteringsziekten, sommige ernstig, andere minder ernstig maar vaak wel hinderlijk. Van veel ziekten zijn de oorzaak niet bekend.
 

Is bij lever ziekte altijd een streng dieet nodig?

Nee, de lever speelt maar een relatief kleine rol bij de spijsvertering. Het is wel een belangrijk orgaan. Naast de vorming van gas, maakt de lever giftige stoffen onschadelijk en zorgt onder andere voor de aanmaak en omzetting van eiwitten en vitamines.
 

Is geelzucht altijd een stoornis van de lever?

Geelzucht kan ook ontstaan door problemen met de alvleesklier en de galblaas. De galvloeistof kan dan niet goed naar de darmen worden afgevoerd. Dan gebeurt dit via het bloed. Hierdoor ontstaat de typische gele verkleuring van de huid: geelzucht.
 

Komt er na een galblaasoperatie nog gal in het spijsverteringskanaal?

Na verwijdering van de galblaas door een operatieve ingreep blijft de lever gal produceren. Indien de galafvoergang intact gebleven is komt het gal van de lever direct in het darmstelsel terecht en wordt niet eerst opgeslagen.
 

"Uit het medische handboek."

PROSTAAT

Wat zijn de belangrijkste taken van de prostaat.

De prostaat, ook wel voorstanderkiller genoemd, is een onderdeel van de mannelijke geslachtsorgaan. Het is een vaste killer die het zogenoemde prostaatvocht produceert, een vloeistof die zaadcellen in het leven houdt en activeert. Tijdens het orgasme of klaarkomen van de man gaan zaadcellen via de zaadleider naar de prostaat. Samen met het prostaatvocht worden ze bij zaadlozing naar buiten getransporteerd. Zaadcellen en prostaatvocht vormen sperma.

Waar is de prostaat gelokaliseerd in het lichaam.

De prostaat ligt vlak onder de urineblaas en omsluit de plasbuis (urethra). De plasbuis loopt van de blaas tot aan het uiteinde van de penis. De urine die in de nieren wordt geproduceerd, wordt opgeslagen in de blaas en gaat vanuit de blaas via de plasbuis naar buiten. Omdat de plasbuis door de prostaat verloopt geven veranderingen van de prostaat vaak plasproblemen.

Welke onderzoekmethoden past de arts toe om aandoeningen van de prostaat te ontdekken.

Om te kunnen vaststellen of er sprake is van prostaatvergroting of prostaatkanker, zijn er een aantal onderzoeken mogelijk.
 

• Rectaal onderzoek

  
  Bij een rectaal onderzoek, ook wel rectaal toucher genoemd, bevoelt de arts de prostaat via de endeldarm. Het onderzoek kan eenvoudig worden uitgevoerd en is niet pijnlijk, maar het kan wel een vervelend gevoel geven.
  Omdat een rectaal toucher in veel gevallen onvoldoende is om een diagnose te stellen, is vaak aanvullend onderzoek nodig.

   

• Echografie
   

  Bij een echografie kan door middel van geluidsgolven de grootte van de prostaat worden bepaald en kunnen de nieren en de blaas worden onderzocht. Een echografie van de prostaat wordt via de endeldarm uitgevoerd: de nieren en de blaas kunnen via de buikwand zichtbaar worden gemaakt. Het onderzoek is niet pijnlijk en duurt slechts enkele minuten.
   

• Röntgenonderzoek
   

  Bij het röntgenonderzoek wordt gebruik gemaakt van contrastvloeistof. Deze vloeistof wordt via een injectie in de ader in de arm ingebracht. Op deze manier kunnen de urinewegen zichtbaar worden gemaakt en kan de arts eventuele afwijkingen signaleren.

   

   

PROSTAATKANKER

Uit Beyond Medicine
 

In Nederland wordt per jaar bij ongeveer 6.000 mannen (gemeten in 2000) prostaatkanker ontdekt. Prostaatkanker staat vooral bekend als een oudemannenkwaal.
Ruim 4.000 van de mannen bij wie prostaatkanker wordt ontdekt is 70 jaar of ouder. Er is weinig bekend over de oorzaken van prostaatkanker.
De groei van kankercellen in de prostaat wordt, net als die van normale prostaatcellen, gestimuleerd door mannelijke hormonen, met name testosteron, dat praktisch geheel door de zaadballen wordt geproduceerd.
De prostaat is een klier van het mannelijk voortplantingsstelsel, die onder de blaas en vóór het rectum ligt. De prostaat is ongeveer zo groot als een walnoot en ze omgeeft een deel van de urinebuis.
Prostaatkanker wordt gezien als een ziekte waarbij zich kwaadaardige cellen vormen in het weefsel van de prostaat. Een kwaadaardige prostaattumor groeit over het algemeen erg traag en veroorzaakt in een vroeg stadium nauwelijks klachten.
We weten dat reguliere behandelingen van prostaatkanker voornamelijk bestaat uit het wegsnijden, bestralen, lasertherapie, ultrasoundtherapie en chemotherapie.

Risicofactoren en preventie.

Professor Henrik Gronberg MD, verbonden aan de Umeaa Universiteit in Zweden, heeft een uitstekende database opgebouwd over de huidige prostaatkanker onderzoeken. Zo worden geschat dat in jaar 2000 wereldwijd meer dan 5000.000 nieuwe gevallen van prostaatkanker wordt gediagnosticeerd.
Het aantal verschilt sterk per locatie; van minder dan 2 per 1000.000 in China tot 137 per 1000.000 onder Afrikaanse Amerikanen. Het is duidelijk dat zowel genetische als leefstijlfactoren zijn die invloed hebben op het risico van prostaatkanker.
De Japanners hebben bijvoorbeeld vier keer grotere kans op prostaatkanker als zij in de V.S. gaan wonen dan waarneer zij in Japan blijven.
Verscheidene studies hebben een duidelijk verband gelegd tussen de westerse leefstijl en een verhoogd risico op prostaatkanker. Een hoge opname van vet, vlees en zuivelproducten blijkt duidelijk slecht te zijn.
 

Het gebruik van gebraad of geroosterd rood vlees staat zonder twijfel in verband met een verhoogd risico. Een hoge inname van alpha-linoleenzuur en calcium uit zuivelproducten worden allebei geassocieerd met een verhoogd risico.
Een Zweedse studie toonde aan dat mensen die 600 mg/per dag aan zuivelproducten gebruikten 325 meerkans hadden dan mensen die 150 mg/per dag gebruikten.
Roken en alcoholconsumptie daarentegen konden niet in verband gebracht worden met een verhoogd risico. Sojaproducten (sojamelk of tofu) hebben een preventief effect, evenals een hoge inname van tomatenproducten, lycopen, seenium en vitamine E. Een dagelijkse aanvulling met selenium verminderde het risico met 66% terwijl vitamine E de kans met 40% verkleinde.

DIABETES

Het lijkt erop dat het hebben van diabetes je beschermt tegen prostaatkanker.
In Atlanta. Georgië in de Verenigde Staten is opnieuw gezocht naar het mogelijk beschermende effect van diabetes bij prostaatkanker.
Dit keer in een prospectieve studie. Eerdere studies hebben een risicovermindering van 10 tot 40% laten zien, waarbij sommige onderzoekers al stelden dat diabetes slechts verscheidene jaren na de diagnose de kans op prostaatkanker vermindert.
Onderzoekers van de Amerikaanse Cancer Society gebruikte gegevens van 72.670 mannen. De informatie over diabetes en prostaatkanker werd verzameld in 1982. 19992. 1997. 1999. en 2001.
Prostaatkanker wordt gediagnosticeerd bij 5.318 mensen (7.3%). De onderzoekers vonden globaal dat diabetes het risico van prostaatkanker verminderde met 33% waarbij de leeftijd, het ras, mate van onderwijs en het prostaatspecifieke antigeen (PSA) bij het testen in acht werd genomen.
In het eerste drie jaar nadat de diagnose diabetes was gesteld werd het risico beduidend hoger (23%), vergeleken met niet-diabetici. Pas na 4 jaar begon het beschermend te werken.
Het beschermend effect bleef hierna wel bestaan. Deze resultaten zijn verenigbaar met de hypothese dat diabetes het risico van prostaatkanker vermindert, maar slechts verscheidene jaren nadat de diagnose van diabetes is gesteld, aldus de onderzoekers.
Het beschermende effect kan mogelijk toe te schrijven zijn aan de verlaagde insulineniveaus die bij mensen die al enige tijd diabetisch zijn worden gevonden, aangezien prostaatkanker ook geassocieerd wordt met een hoog insulineniveau.
Deze bevindingen zijn verenigbaar met de resultaten van een andere studie. In deze studie was de kans op prostaatkanker het laagst 10 jaar nadat diabetes wad gediagnosticeerd: een vermindering van 46%.

Visolie

Uit onderzoek is gebleken dat visolie helpt prostaatkanker te voorkomen.

Anti-oxidanten

Er is groeiend bewijsmateriaal dat bepaalde micronutriënten, met name anti-oxidanten, kunnen helpen om één of ander vorm van kanker te voorkomen.
Selium is zeer effectief, maar onderzoekers van The Johns Hopkins School of Public Health rapporteren nu dat gamma-tocoferol, een vorm van vitamine-E, die in het meeste voedsel worden gevonden, ook efficiënt blijken te zijn bij het voorkomen van prostaatkanker.

Tomaten

Bij verschillende studies is geconstateerd dat tomaten en tomatensaus, een beschermend effect hebben op prostaatkanker.
De onderzoekers van Illinois rapporteren nu dat tomatensaus ook effectief is in het vertragen van bestaande prostaatkanker en misschien zelfs een omkerend effect heeft.

Zon

Staffordshire, Engeland.

Britse onderzoekers hebben bevestigd dat blootstelling aan zonlicht preventief werkt bij het ontstaan van prostaatkanker.
Hun studie omvatte 210 mensen waarbij prostaatkanker was gediagnosticeerd en 155 mannen met een vergrote prostaat (geen prostaatkanker).
Deze mannen werden geïnterviewd om de lengte van hun blootstelling aan de zon te kunnen inschatten. De mannen met het laagste aantal uren blootstellingbleken drie keer meer kans te hebben pm prostaatkanker te ontwikkelen dan mannen met een hoger aantal uren blootstelling.
Een zonnebrand tijdens je kinderjaren blijkt bijzonder beschermend te werken, Zelfs mannen die maar één of enkele keren tijdens hun kinderjaren een zonnebrand hadden opgelopen bleken zes keer minder kans te hebben om prostaatkanker te ontwikkelen dan mannen die tijdens de kinderjaren nooit verbrand waren door de zon.
Regelmatig buitenlandse vakanties, met name in een zonnig klimaat blijken ook een beschermend effect te hebben: het geeft zelfs een 60% lager risico om prostaatkanker te krijgen.
Het regelmatig zonnebaden werkt blijkbaar beschermend. Het risico van prostaatkanker wordt niet geassocieerd met huidtype, haarkleur of kleur van de ogen, en het effect van blootsteling aan de zon wordt niet beïnvloed door beroep.
Vasectomie of dieetfactoren, die in de analyse waren meegenomen. De onderzoekers zijn er niet zeker van waarom de zon beschermend werkt. De speculatie is dat vitamine D en parathyroid hormoon er op een of andere manier bij betrokken zijn.

Ginseng

Het farmacologische effect van in Ginseng aanwezige werkzame stof ginsenoside is pas korte tijd bekend, hoewel de heilzame werking van de ginseng wortel bij verschillende kwalen, vooral in de Aziatische landen, reeds lang bekend is.
In het bijzonder de saponine heeft een remmende werking op prostaatkankercellen en onderdrukt de verhoging van de PSA-waarde, maar heeft ook invloed op de androgen-receptoren en op de enzym 5-alpha-reduktase.
Ginsenoside bevordert de normale celdood van prostaatkankercellen en vermindert de activiteit van het zogenaamde bcl-2-gen, die cellen onsterfelijk maakt en daarmee kanker bevordert. Verder kan ginsengoside metastasering beperken, het vermogen van de kankercellen zich te nestelen vermindert en de opbouw van nieuwe verzorgende bloedvaten van gemetastaseerde dochtergezwellen stopt (anti-angiogenese-effect).
Meerjarig onderzoeken heeft bewezen, dat gingseng een preventieve invloed heeft op de frequentie van verschillende kankersoorten. Ginsenosiden hebben naast hun duidelijk aanwezige kankerremmende werking ook een ontstekingsremmende werking en gaan suikerziekte tegen.

Groene thee & extracten

Groene thee staat bekend on zijn gezondheidsbevorderende en levensverlengende eigenschappen.
Hoewel de gezondheidsbevorderende eigenschappen van de groene thee door de eeuwen heen proefondervindelijk zijn bewezen, neemt de wetenschapper van tegenwoordig daar geen genoegen meer mee en vindt dat de werkzaamheid in het laboratorium bewezen moet zijn.
Recente studies betreffende groene thee hebben het geloof in de werkzaamheid en de vermeende voordelen van het drinken van groene thee dan ook gerechtvaardigd. Omdat groene thee niet wordt gefermenteerd (gistingsproces), blijven alle natuurlijke stoffen behouden.
Dit heeft tot gevolg dat de groene thee nog vol zit met waardevolle stoffen zoals:
 

• Pro-vitamine A
  calcium
  natrium.
   

• Vitamine A
  chroom
  nikkel.
   

• Vitamine B1
  ijzer
  fosfor.
   

• Vitamine B2
  kalium
  tannine.
   

• Vitamine B12
  kobalt
  theobromine.
   

• Vitamine C
  koper
  theofyline.
   

• Vitamine D
  mangaan
  selenium.
   

• Vitamine E
  magnesium
  strontium.
   

• Caroteen
  molybdeen
  zink.
   

   

Het sterftecijferdoor kanker is in Japan zeer laag, zowel bij mannen als bij vrouwen.

In de regio van Shizuoka waar 87% van de Japanse groene thee wordt verwerkt en waar men zo'n vijf à zes kopjes groene thee per dag drinkt, blijken de cijfers van maagkanker te zijn afgenomen door dagelijks groene thee te drinken.
 

Wetenschappelijke studies die zijn gedaan door het Nationaal Kanker Instituut in Tokyo tonrn aan dat de primaire inhoudstoffen van groene thee, tannine en catechine die in voldoende mate aanwezig zijn, hetpercentage van mensen met kanker kan verminderen.
Een studie van professor Shu-Jun Cheng van het Kanker Instituut in Beijing heeft met cijfers aangetoond dat een extract van groene thee het aantal gevallen van kanker met 50% heeft doen verminderen.
Catechinen doen nog veel meer, want ze dragen bij aan het reguleren van de bloeddruk, en het normaliseren van de bloedsuikerspiegel door het vrijmaken van insuline. Catechinen beschermt ook de lever tegen giftige inwerkingen van vele schadelijke stoffen.
Studies hebben aangetoond dat een bepaalde soort catechine, het zogenaamde epigallocatechin-Gallat de groei van tumorcellen kan doen remmen omdat het bepaalde enzymen kan blokkeren die deelhebben aan de vermeerdering van kankercellen.
Over het algemeen worden dagelijks 4 kopjes groene thee aanbevolen.

CYSTOCOPIE

Een cystoscopie is een kijkonderzoek in de blaas. Na plaatselijke verdoving en het inbrengen van een glijmiddel in de plasbuis, wordt een cyctoscoop (kijkbuis) in de blaas gebracht. Op deze manier kan de arts nagaan of de plasbuis door de prostaat wordt dichtgedrukt.

• Urinestraalmeting.
   

  Een ander onderzoek om te zien in hoeverre de plasbuis door de prostaat wordt dichtgedrukt is de urinestraalmeting. In medische termen heet dit 'uroflowermetrie'.

   

• Weefselonderzoek.
   

  Weefselonderzoek wordt soms uitgevoerd om volledige zekerheid te krijgen over de aard van de afwijking. Onder plaatselijke verdoving wordt met een naald een klein stukje van de prostaat weggenomen en microscopisch onderzocht.

_________________________________________________________

Melk

_{Motor of MOORDENAAR?}

_{uit Beyond Medicine.}